Od najmłodszych lat uczą nas, że system istnieje po to, by chronić, informować i prowadzić społeczeństwo we właściwym kierunku. Telewizja, portale informacyjne, wielkie platformy – wszystkie przedstawiają jedną, spójną wersję rzeczywistości. Zbyt spójną, by była przypadkowa.
Z biegiem czasu coraz więcej osób zaczyna dostrzegać pęknięcia w tej konstrukcji. Niewygodne pytania znikają szybciej, niż się pojawiają. Materiały, które nie pasują do oficjalnej narracji, tracą zasięgi albo znikają bez śladu. Przypadek? A może mechanizm kontroli informacji, który działa ciszej, niż większość się spodziewa. System nie musi niczego zakazywać wprost.
Wystarczy, że odpowiednio wzmocni jedne głosy, a inne zagłuszy. Wystarczy, że zdecyduje, co zobaczysz na ekranie jako pierwsze, a czego nie zobaczysz nigdy. Największą siłą nie jest zakaz. Największą siłą jest przekonanie ludzi, że wszystko, co widzą, to pełen obraz rzeczywistości.
Dlatego właśnie coraz więcej osób zaczyna szukać własnych źródeł. Obserwować. Analizować. Wyciągać własne wnioski. Bo prawda rzadko krzyczy. Najczęściej ukrywa się tam, gdzie nikt nie każe patrzeć.
POLECAMY!
Komentarze
Prześlij komentarz